Leerdam

april 13, 2009


Lekker een paar dagen vrij. Willem en Kier zijn elk op een ander paaskamp. Jaap moet werken. Laten we weer een wandeling uit het anwb boek te gaan doen. Ik bel Sia en zij en Ed willen ook wel mee. Volgens mijn buien radar zou het mooi weer zijn, op het moment dat we Leerdam inlopen barst eerst de fanfare en daarna een regenbui los.

img_3616

Gelukkig duurt het niet lang en als we het stadje zijn doorgelopen is er een stekend zonnetje, groene dijken en het eerste bloeiende onkruid. We komen langs een huis met allerlei morele spreuken in de tuin. Zo van als  je niets probeert dan gebeurd er ook nooit wat. Gesterkt door al deze tegeltjes wijsheid lopen we weer verder.

Eerst door Asperen, leuk plekje om te wonen,we keuren allerlei huizen en  houden het in gedachte voor als we ooit de postcode loterij gaan winnen.

img_3627

We drinken koffie en worden afgezet,  buiten bij het fort Van Asperen.

img_3631

Zo mogelijk nog pittoresker is het dorpje Ackoy Vooral met al die prachtige tuinen,bloeiende bloesems en dan ook nog een scheve toren met een mevrouw Pisa op de begraafplaats.

img_3643

l4

img_3661

Zo kuieren we door het Hollanse landschap, zien een schaap dat toch niet op zijn rug licht een mannetje aan de waterkant en een paar ooievaars.

l31

l5l6

Na 11 km  krijg ik het niet op maar voel het wel in m’n heupen. Gelukkig het 3e terrasje heeft nog een plekje vrij buiten en dan sissen de biertjes in onze keel. Daarna vinden we ook nog een leuk plekje om te eten. Het terras lukt deze keer niet maar binnen vermaken we ons net de plaatselijke huisvrouwen vereniging die het de ober moeilijk maken.Uiteindelijk komen we op de betekenis van het geloof, ik geloof dat dat geen verband hield met de mopperende maar zeer doortastende dames, maar met onze plannen voor de zondagochtend.

De volgende zondagochtend na de kerk hebben Adri en ik het er nog over.

We zitten in de tuin, nog niet gestoord door de buren, maar ja zodra we buiten komen lijkt het wel of dat besmettelijk werkt. Nu ook, ik zit hier wel heel lekker maar moet ook m’n best doen om me af te sluiten voor de verhalen van de visite van mijn buurvrouw. Ik wil helemaal niet weten wat de moeder of de zus van dze of gene nu weer heeft gedaan en ik wil al helemaal niet geconfronteerd worden met de mislukkende opvoedpogingen van de visite van de buren.

Het heeft hem toch wel aan het denken gezet zegt Adri, de vraag van Sia: “wat heb jij dan aan je geloof?”  Tja Sie en ik zijn allebei opgevoed met een heel praktisch en alledaagse benadering van  het geloof. God kan ook invloed hebben op de zaken van alledag. Maar zei Sia die eerst dacht dat het gesprek  te heftig zou worden, “als God niets te maken heeft met bv drie miskramen achter elkaar waar dan nog wel mee?”.  Ik denk dat we allebei in een periode van ons leven zijn waarin we weer zoekend zijn.  Ik heb dat(waar heeft God dan wel mee te maken) niet zo met Kier, je zou kunnen zeggen we hebben toch ook om een gezond kind gebeden en hij is natuurlijk wel gezond, maar ook toch gehandicapt. Dat uiten we niet vaak maar het is wel een diep verdriet vooral om zijn gemis, gemis vaneen metertje lengte, maar dus ook gemis van meedoen met voetballen met je vriendjes, gemis aan mobiliteit, Een groot gehalte aan uniek zijn maar toch een groot gebrek aan hetzelfde zijn, en kunnen meedoen met de rest van de mensheid. Daar spreken we niet vaak over, we zoeken  naar oplossingen. Maar het verdriet over de dingen die kier moet missen dragen we allemaal mee.

Toch heb ik hierbij niet het gevoel had God het niet kunnen voorkomen?  Meer van hij was er bij aanwezig. Ik moet zeggen achteraf heeft het gedichtje dat ik voor de geboorte van Kier schreef een je zou bijna kunnen zeggen, helende werking.  Op het moment zelf niet, maar achteraf was het een aanwijzing van wat er zou komen maar ook een aanwijzing dat God erbij was. dit kind komt van de plek waar liefde woont,van God.

Nee, bij mij is het zo de basis is wel goed maar de uitwerking in het leven van alledag daar weet ik niet zo goed meer raad mee. Ik herinner me wel de zekerheid van dat wat niet te bewijzen is. Het gevoel van alles past in dit universum, het zit mij gegoten als een jas en ik maak er deel van uit.

Het gevoel van bepaalde Bijbelteksten weet ik van binnenuit wat ze betekenen. In de wereld maar niet van de wereld. Toch is het niet meer zo doorleefd. Ik denk ook dat je in verschillende fases van je leven inspiratie op verschillende plekken vindt.  Een tijd lang binnen het kader van Morele Herbewapening, een tijd lang in de Hervormde kerk van Charlois. Het is nu toch vaak een herinnereing aan hoe ik me voelde. Het licht nog wel op de bovenste plank, het is er wel maar ik kan er op dit moment  niet zo goed bij.

Het heeft meer te maken met een bron die verstopt is, ergens. Het water moet weer stromen. En gewoon ook met een zoeken naar wat waarachtig is wat is overgenomen van ouders en wat is echt. Wat was een beeld van de tijd waar ik in opgroeide en wat is van nu. En van de dingen die je nu tegenkomt wat is echt en wat niet.  Wat is new age zweverig, vage spiritualiteit die wel ergens aan refereert maar niet de kern raakt en wat is waarachtig.  De kerk, wat is waarachtig en wat is partijpolitiek kerkeraads geneuzel dat weinig met geloof maar veel met mannetjes en kerkelijke  belangen te doen heeft, en dat spiritualiteit en geloof in de weg staat.

Advertenties

Eén reactie to “Leerdam”

  1. Sia Says:

    He Miekje, mooie foto’s en goede herinneringen aan Leerdam. En zo opeens de diepte in tijdens het gesprek aan tafel. Ik denk dat je gelijk hebt dat we allebei fases van het geloof achter ons hebben en nu zoeken naar wat nu waar is, waar we ons nu thuis bijvoelen.
    Rilke zegt het wel mooi:

    Ik hoor de dingen zo graag zingen,
    ik hoor zo graag het zingen.

    Je probeert de werkelijkheid te bedwingen,
    zodat alles duide­lijk wordt
    en iedereen het kan zien.

    Maar die mensen zijn nog nooit tot gezang gekomen.
    Alleen maar keurige omschrijvin­gen.

    Ik ben thuis tussen dag en droom,
    daar waar de avondklokken luiden.
    Ik voel me thuis,
    niet bij de definities,
    maar tussen dag en droom.
    Dat is mijn plekje.
    Daar waar kinderen gaan slapen
    en daar waar de oude mensen gaan zitten
    want het wordt avond.
    En ze zitten bij de open haard,
    die de ruimte met zijn vuur verlicht,
    tussen dag en droom.

    En ik houd zo van die gewone woorden,
    gewone woorden, die kleur hebben
    en die langzaam blij worden.”

    Liefs,
    Sia


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: