vakantie wandelen

maart 1, 2009


Ik zie dat ik dit blog in het engels begonnen ben en nu in het nederlands verder ga. Lekker consequent, net als ik 🙂 . Zondagavond, en de vakantie is alweer voorbij. Ik teer nog op het eerste weekend, hoewel het ook afzien was, maar vooral erg gezellig. Vrijdagavond reden we met z’n zevenen naar Zuidlaren. Dat alleen al gaf een vakantiegevoel om zo het begin van de vakantie een paar uur te rijden. Marian was zo handig geweest om een fles wijn en 7 glaasjes mee te nemen, nog een slokje en dan naar bed. De volgende ochtend met de bus naar Groningen om verder te lopen op het vanaf-groningen

Pieterpad. Heerlijk in de buitenlucht, met na een aantal kilometers een koffietent en (toen het eenmaal ontdooit was) heerlijk appelgebak. Veel te snel naar mijn zin kreeg ik last van mijn benen of eigenlijk heupen, niet fijn. Deze dag stond er 21 kilometer op het programma. Vlak voor Zuidlaren fietste er een meneertje voorbij. “Jullie zijn moe hé ”  zei hij, het was kennelijk te zien.

buiten-zuidlaren

Ik heb samen met Elly een sauna gevonden  aahhh zaalig.

Daarna lekker eten met 7 meiden in de pizzeria, reuze gezellig.

Volgende ochtend Zuidlaren Rolde Vlak voordat we weggingen dacht ik dit haal iknooit tot aan het eind van de dag. Wel had ikondertussen met stokken lopen geoefend want ik begon zo vervaarlijk te zwabberen , deed veel te veel aan die vreselijke tijd van  bekken instabiliteit denken. De wandelstokken hebben me gered hoewel ik nog wel eens dacht hoe ga ik  dit redden. Het landschap was mooi en afwisselend.  Beklemmend en mooi was het terein van de psychiatrische inrichting Dennemoord waar we  als eerste overheen liepen die dag.

Met op verschillende plekken gedichten in het grijze ochtendlicht,zoals dit

Hulp

‘Bist Du ein Mensch, so fühle meine Not’
(voor dr. Geerhard Schaap, psychiater)

Totdat er iemand komt die mij ziet
in de stilte, die naar me luistert
in het donker is geen plekje in mijn hersenen
waar het geluk zit, maar wanneer ik
genees van mijn gesloten toekomst
wordt het daarboven weer soepel
lenige zenuwcellen, herstellende banen.

Hij brak mijn limbisch zwijgen: de amygdala
begon te glanzen en er was druk verkeer
tussen de dendrieten.

Hij zei: ‘Het is mijn taak serotonine vrij te maken
en dat kan alleen als er voldoende
aminozuur aanwezig is. Dat zuur zit
in bananen. Je moet je brein flexibel houden
door een goed gesprek, een prima pil
of een kromme banaan. Fietsen is ook niet gek.
Maar zo eenvoudig is het niet, dat begrijp je wel.’

Hij grijnsde: ‘We gaan er hard tegen aan!’

of dit:

De treurboom

De treurboom lekt mit lamme aarms
poultjes woater op de wintergrond.
De schoonhaid van de honderdjoarege
verboast de dichters van Dennenoord
en bie de doodbroene kleur dreumen ze
zok de gruine geur van t veurjoarsblad.

Rondomrond, in de stilte van t paark,
waast de stilte van de ainzoamhaid.

De slovve pavveljoens in aigen stilte
verbaargen de weerlozen achter bakstain,
bloots lampen verroaden heur aanwezeghaid.

En as wanklank klinkt van de wandeloars
heur sloer gekwedel langs t hertenkamp.
O Dennenoord, de treurboom treurt mit recht.

Gré van der Veen


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: