Harlingen X-mas 2010

This christmas we spent with the family in an old ware house in Harlingen right up in the North of Holland in Friesland where the boats leave for the islands.

It was a very rare white Christmas all over holland except for….yes you guessed right .

We left 20cm of snow behind and  just face cold pavements and ice in the harbor  that we looked out on

in the rain.

The wet street

and the rain

look like snow.

I walk through rain that looks like snow.

In my mind.

Thoughts like snowflakes

drift

come to earth,

lie there

a little while

looking like snow on an old city street

cycle tracks in rain that is not snow

but shows itself as if  it is

images in my head, connect and disappear

drift

All the while it is good to walk in the rain, that looks like snow

lit up by the mild lamps of an old university town.

My thoughts steadily rain down

lit up by learning

Like these mist-like tiny fragmented rain dots

that fall to the earth like snow.

Ik heb het gevoel alsof er onder de oppervlakte een kracht klaar ligt om naar boven te komen. Soms ben ik zo moe en moeilijk vooruit te krijgen, tegengehouden door alles wat nog moet.

Dan ineens na een lesje Tai Chi word ik aan het begin van de straat afgezet en ren lichtvoetig door de regen alsof  mijn lichaam geen weerstand voelt en mijn voeten de aarde nauwelijks raken naar de voordeur.  Dat gevoel ligt te wachten en ik kan er net niet bij, meestal.  Soms wel,zoals nu.  Ik zou zo lichtvoetig nog een hele tijd kunnen doorrennen zonder moe te worden.

Dat is eigenlijk waar ik  naar zoek, lichtvoetigheid in de regen.  Steeds net  buiten mijn bereik. ” It’s  al in the head she said to me , the answer is easy if you take it logically .” zei Paul Simon al.

Veel dingen kosten ogenschijnlijk veel moeite waarvan ik denk met een andere geestesinstelling hoeft dat niet.   Het is meer de druk die ik voel, die ik mezelf opleg ik weet het , maar hoe leg ik hem van mezelf af…dat zou ik wel eens willen weten. De druk van veel dingen willen en moeten en daardoor moe zijn terwijl dezelfde dag met dezelfde activiteiten ook relaxed zou kunnen overkomen en daardoor minde vermoeien. En toch borrelt er net onder het oppervlak iets, dat als ik het kan grijpen, of als het mij, als het mij grijpt, als ik het begrijp, Dat alles met dezelfde inspanning dan een stuk lichtvoetiger is.

Ben een grappig boekje aan het lezen over omdenken, hoe als je zaken  net even iets anders bekijkt ze daardoor ook een andere wending kunnen krijgen.  Het heeft kook met ontspannen zijn te maken en kunnen loslaten . En wat moet ik dan precies loslaten?

Ik moet een aantal beslissingen nemen.  Samengevat: Ga ik solliciteren op de functie van teamleider bij ons op school.

Voor: Ik kan het, Nu kan het,(nu is het moment),Ik maak een redelijke kans, Ik wil zo’n functie gedaan hebben en weten hoe ik het er af breng. Prestige, Salaris.

Tegen: Onze school is een zinkend schip. Ik heb er niet genoeg energie voor, Dan kan ik geen Engels studeren, Te weinig tijd over voor leuke dingen.

Twijfelachtig: als ik zo’n functie op een andere school wil doen dan kost het een paar jaar om je in te werken, heb ik geen zin in dan ben ik 55 voordat er zo’n kans komt.

Wat wil ik dan wel, iets met mensen en organiseren.  Wat vind ik leuk, leermiddelen beleid plan opzetten uitvoeren en complimentjes krijgen. Bos Traject, dat regelen en  in goede banen leiden. Webquest, ook weer plan  bedenken, opzetten en  uitvoeren en resultaat zien.

Wat vind ik niet leuk. Orde bewaken in de klas, elke les hetzelfde, domme leerlingen die niet willen nadenken.

Dit schreef ik op vrijdag 19 maart.  Die vrijdag had ik uitgetrokken om serieus na te denken zaterdag heb ik met allerlei mensen gepraat en nagedacht. Uiteindelijk toen de beslissing genomen was kwam er een heleboel energie vrij , een beetje bubbelend , bruisend gevoel. Deed me denken  aan een speech van Oprah Winfrey. die ik mijn kinderen(=leerlingen) laat zien. Ze praat over keuze’s maken en uiteindelijk zegt ze if it feels right do it. Het lijkt zo  gezegd wel erg opppervlakkig maar dit was na 2 uur alles van alle kanten te hebben bekeken.

Onder tussen heb ik gesolliciteerd en ook al de onvermijdelijke paniek gevoeld van waar begin ik aan. Zondag met twee collega’s opeen terrasje in Leiden die zeiden eigenlijk allebei. moet je niet doen.  Onze school is natuurlijk een verre van ideale situatie. Vandaag was de inspectie op bezoek. We horen so wie so tot de 25% zwakke scholen van Nederland.

Absoluut geen makkelijk publiek  dat beslist geen geweldige eindexamen scores gaat halen. Wat mij aansprak was wat een collega zei: ‘jij bent een mensen mens, zou het toch zo jammer vinden als je dat zou verliezen, zoals zij ook wel heeft zien gebeuren. Ik vind het wel een compliment om een mensen mens te zijn.

Willem zei dus het is so wie so een win win situatie want als ik het niet wordt dan ga ik voor mijn 1e graad Engels studeren. Voor allebei  de mogelijkheden is de tijd rijp. Er zijn nu allerlei mogelijkheden om beurzen te krijgen om te kunnen studeren va tweede naar eerste graad Engels.

een halve eeuw, 50 jaar

Mijn lieve en enige    zus zei : ‘vind je het leuk als ik je verjaardag organiseer’ …vond ik wel heel erg leuk. En wat een hoop stress heeft dat gescheeld. Geen discussies met Adri van dit vind ík leuk ,ja maar mijn familie niet , maar het is toch mijn verjaardag.  En de voorpret, leuke jurk vinden en mooie laarzen, op de allerlaatste donderdag.

Vrijdag kreeg ik  het kado van Sia. Ik wist alleen dat ik mooie kleren aan moest trekken en nog meenemen ook. Wel een beetje stress die ochtend, spannende stress van o jee wat zal het worden. En op tijd of niet stress met Sia die die ochtend nog  haar ontslagbrief op de bus wilde doen.  Ik zou haar van centraal station afhalen en dan lunchen. Uiteindelijk werd dat een snelle hap bij kunst en kitsch.  Toen vertelde ze mij we gaan, of eigenlijk jij gaat zo een foto shoot doen.

Op naar de Spaanse polder , ik was eigenlijk wel blij dat ik de maand er voor net een nieuwe bril had aangeschaft. Een heuse foto studio.  Eerst een uur in de stoel van de visagiste.

Daar stond ik dan ineens in mijn dooie eentje  tussen een paar felle lampen; ontspan je maar en ga aan leuke dingen denken zoals palmenstranden.WHOAaaa…   ! Ik sta hier in een fotostudio, iweet op vakantiekiekjes al niet hoe ik moet kijken mezelf te zijn en geen foto gezicht op te zetten en nu staat hier een heeeele groooote lens op mij gericht hellup   palmstranden.

Later zie Sia, ik heb je niet vaak beduusd of overdonderd gezien, maar dat was je in het begin wel, dat was wel  zo .

Gelukkig is het wel goed gekomen